برای روز های سرنیامدن وقتی که دیگر طعم من از لذت بودن بگذرد و جایش را به انتظار بودن بدهد، چیزی بودن سخت می شود. در لحظه ای که شبیه اغلب لحظات زندگی به تردید دچارم و تردید شعله ی کبریتی است برای آتش زدن قصه هایم، به این فکر می کنم که برای رقم زدن کمم. در این میان قرار کذاشته ام که نگذارم هیچ چیزی به عادت سرسری گذشتن بدل شود. مثلا نباید بگذارم دود تلخ سیگار هایی که می کشم به چیزی بدل شود برای پر کردن رخوت لحظه. باید جایی، جایی که همیشه ببینم برای خودم بنویسم: بگذار سیگار رفیق اوقات بی سببی شود که از دل غمگینی نه رفت و آمد دودی برای پر کردن رخوت لحظه ها. این قرار را باید برای چای هم بریزم. دلم می خواهد به کسی چیزی یاد بدهم، چیزی شبیه لذت معلم بودن وقتی برای کسانی مسئله ای را باز کنم و

مگر من یادگار باران بوده ام در شب های بی امیدی؟ این روز ها که رشت نیستم و از قضا دلِ رشت، ابری و خونی و امیدوار است هر کسی که مرا می شناسد به باران و به اشک های نیمه شبانه اش نویدم می دهد. گویی که ناف مرا به باران بریده اند و برای شناختن و به یاد آوردنم لازم دارند که با باران ترکیبم کنند. همه برای باران های باریده جایم را خالی می کنند و من فکر می کنم چه تنهایم، چه تنها که دلم نمی آید غم انگیزی ام را به دامان #رشت بریزم و هوای چشم های ابرآلودش! انگار که بخوانم: مرا ندیده بگیرید و بگذرید از من!برچسبها: روزهایم, بی تابی

آدمی دقیقا در همون حالی که به محکم بودن دیواری مطمئن می شه و فکر می کنه که اگه با لگد توش بکوبه نمی ریزه، دقیقا در همون لحظه، دقیقا در خود همون لحظه می بازه. اون دیوار با لگد آدم می ریزه و بعد تو مجبوری با دست های خودت ذوباره آجر به آجر رو هم بذاریش و فراموش کنی چرا با لگد محکم بهش ضربه زدی، که چرا بغض از جهان رو در اون لحظه رو در اون لگد جا دادی و کوبیدیش تو دل دیوار...

نکنید، نکنید آقا!

آن روزها رفته اند مدت ها پیش از آن که هنوز چیز قابلی برای نوشتن داشته باشم، اصرار من بر جدا نوشتن همه ی کلماتی که می شد سرِ هم نوشتشان عجیب بود. از کلمات مرکب تا جدا نوشتن اسم ها و ضمیرهایشان. این اصرار و قرار به حدی بود که هیچ نیرویی نمی توانست مرا از عدم اینگونه نوشتن بازدارد. زمان روزهای زیادی را از من عبور داد و لحظه های زیادی برای سکوت من، سرود خواندند. همه چیز رنگ باخت! من، کلمه هایم، درمانی که می شد با کلمه عرضه اش کرد و اصرار و عادت من بر جدانویسی کلمات. دیگر حواسم نبود و هر کلمه ای را شبیه هر فارسی نویس در هر کجای جهان می نوشتم. نفهمیدم چگونه اما در گزارش هایم به جای گنجاندن "بدین وسیله" نوشتم "بدینوسیله" و دیگر نفس ام از شبیه دیگران نوشتن تنگ نشد. دیگر اصرار نداشتم که سر هم

صدای داریوشی که از تخت بغل به من رسیده، خاک برخی چیز ها را در دلم می تکاند. نسیم خنکی توی اتاق پیچیده و من نشسته ام به دوره ی صدای داریوش، به دوره ی بلاگفا و اینهمه تعبیر که جا گذاشته ام تا نمیرند اما روزی خواهند مرد!

داریوش می خونه: تو برام خورشید بودی / توی این دنیای سرد / گونه های خیسمو دستای تو پاک می کرد / حالا اون دستا کجاست / اون دو تا دستای خوب. به واقع حالا اون دستا کجاست؟!

می دونید چی می گه؟

می گه: تو هجوم مبهم پنجره ها / رو به روم دیوارای آجریه / خورشید روشن فردا ما تو / سهم من شبای خاکستریه / توی این دلواپسی های مدام / جز ترانه های زخمی چی دارم؟ / منم و یه آسمون بی دریغ / من و یه کوره راه ناگزیر...

+ هعی شادمهرِ بی دریغ...

برچسبها: شادمهر, نیلوفر لاری پور, پر پرواز

چراغ را نکش تا او بداند که ما بیداریم.

+ علی اشرف درویشان درگذشت و از این به بعد آبشوران سر به زیر تر از وسط شهر کرمانشاه خواهد گذشت.

در غروبی آبی، آنچه به زیستن نویدم می دهد همین نکشتن چراغ است، همین باز ماندن این امید روشن و این خسته نبودن، خسته نشدن و ادامه دادن! جز حدیث عشق که نمی خوانم، زندگی ابعاد به قاعده ای دارد!

برچسبها: روزهایم, علی اشرف درویشیان